Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Bir adamın başında şiddetli bir yara izi vardı. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında ağır yaralar almış sığınmacıların şifa gören Danca kurumunda uzun süre tedavi alıyor. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve malzemeleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Okul uzmanı çabalar tesir etmedi. Okul yöneticileri, durumu görüşmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” bağırdı bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede, çorapsız gelmişti. Yeleğin üzerine giydiği beyaz renkli kıyafetini bileğe kadar uzanan giydi. Anne ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman çok koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden, polis tarafından bulundu söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleri gözü açık olarak yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanarak odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda o çocuk okulda koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı fakat canı yandı, uzun yoğun ağladı. Rahman’ı avutmak destek olmak kucağını tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> izledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle şeyler karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, uyumak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen birçok Kriminal olaylarına sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli gençlerin bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.